sommeltjes
het krioelt er van de sommeltjes, zeiden de mensen tegen elkaar,
als ze het over de geheimzinnige heuvel hadden, die vlak buiten
de waal lag. iedereen wist dat het bergje bewoond werd door
duizenden heel kleine aardmannetjes. ze waren zo klein, dat ze
door de spleten in de wand de bedstee binnen konden glippen.
zonder dat je d'r ooit erg in had.
ze konden zich onzichtbaar maken. dus je zag zo nooit.
ze deden ook niemand kwaad. overdag verscholen de sommeltjes
zich in de heuvel. waar hun schatten begraven lagen.
pas als het goed donder was, kropen ze naar buiten
en zwierven rond in de omgeving van het dorp.
bij heldere maan dansten ze soms boven op het bergje.
|
